نوشتن اين ( آيه ) را در مصحف جايز مىدانست . و اين آيه را از آيات منسوخ التلاوة - به فرض صحت چنين نسخى كه ما قبول نداريم - جدا مىكرد . عمر براى اثبات نظر خود به رجم كردن پيامبر - ص - ابو بكر و خودش استناد مىكرد . و در روايات ديگرى عمر مىگويد : دربارهء آيه رجم فريب نخوريد بدرستى كه اين آيه همراه با آيات ديگرى نازل شده بود و ما آنها را در مصحف مىخوانديم . ليكن همراه با وفات پيامبر - ص - با آيات زيادى از دست رفت دليل آيه بودن « رجم » آن است كه پيامبر - ص - ابو بكر و من به دنبال آنها به مقتضاى آيه عمل كرديم و حكم رجم را اجرا نموديم . . . « 1 » . البته روايتى نيز آيه رجم را از امام صادق - عليه السلام - نقل مىكند « 2 » از ابن اشتة منقول است كه : عمر آيه رجم را با خود آورد تا زيد آن را در مصحف بنويسد ؛ ليكن زيد خوددارى كرد ، زيرا عمر تنها بود و آيه با شهادت يك‌تن ثابت نمىگشت « 3 » . ليكن ما نمىتوانيم ادعاى فوق را بپذيريم ؛ زيرا همان‌طوركه قبلا مكرر بيان كرديم پيامبر اكرم - ص - كاتبان مخصوصى داشت كه آيات را كتابت مىكردند و مصحف را تدوين مىنمودند و تعدادى از صحابه در زمان حضرت براى خود مصاحفى ترتيب داده بودند و حافظانى بودند كه قرآن را جمع و حفظ كرده بودند و هيچ آيه‌اى از قلمشان نيفتاده بود . و اگر مىبينيم زيد از قبول آيه خيالى عمر ، خوددارى مىكند به اين دليل كه عمر در شهادت خود تنهاست و كس ديگرى به نفع وى شهادت نمىدهد خود اين دلالت دارد كه اصلا اين عبارت آيه نيست « 4 » تنها چيزى كه مىتوان گفت آن است كه عمر علاقه وافرى به قرار دادن اين عبارت در قرآن داشت . علاوه بر قاعده كلى فوق درباره هر آيه پندارى ما در رد آيه رجم دلايل زير را اقامه مىكنيم : اوّلا : اين عبارت ثبوت رجم را بر مرد و زن مسن بيان مىكند حتى با فقدان إحصان .

--> ( 1 ) المصنف / صنعانى ، ج 7 ، ص 330 . ( 2 ) رك : الكافى ، ج 7 ، ص 177 . التهذيب ، طوسى ، ج 10 ، ص 3 ، من لا يحضره الفقيه ، ج 4 ص 26 . وسائل ، ج 18 ، ص 347 . مبانى تكملة المنهاج ، ج 1 ، ص 195 . التبيان ، ج 1 ، ص 13 . بحار ، ج 89 ، ص 63 . و تفسير الصراط المستقيم ، ج 1 ، ص 364 . ( 3 ) الاتقان ، ج 1 ، ص 58 . به نقل از : فتح البارى / ابن حجر ، عسقلانى . ( 4 ) الاتقان ، ج 1 ، ص 58 به نقل از : ابن اشته در : المصاحف .